Britt Wijngaarden-Hendriks – MOH

Kim en ik schelen vier jaar — en vroeger was dat vooral te merken aan het volume van onze ruzies. We vochten elkaar regelmatig letterlijk de tent uit. Bewijsstuk A: een blauw oog. Maar hé — mooi blauw is niet lelijk, toch, Kim?

Gelukkig hebben we elkaar later opnieuw gevonden. En hoe. Het klinkt als een cliché, maar Kim is echt mijn beste vriendin. Zij is de eerste die ik bel — al neemt ze zelden op

— en degene die alles al weet voordat ik het zelf hardop heb uitgesproken. Ze luistert altijd, oordeelt (meestal) niet, en staat klaar. Kim is warm, zorgzaam en oprecht. Ik ken

eigenlijk niemand die haar niet aardig vindt — wat toch anders ligt bij haar zusje.

Toen Kim moeder werd van Mees en Noud zijn we nog dichter naar elkaar toegegroeid. Wat een rijkdom om tante te mogen zijn van deze twee toppers. Samen op pad, keten,

en ze natuurlijk een beetje opstoken tegen hun moeder — want ja, tante Britt wilde óók naar de grote Monkey Town, mama alleen niet...

En toen kwam Victor. Naar verluidt gespot in de etalage van Madurodam — al ontkent

hij dit zelf nog steeds. Niemand is ooit goed genoeg voor mijn zus, maar Victor komt

verrassend dichtbij. Na een strenge keuring (door mij) is hij officieel toegelaten tot de

familie. We hebben samen veel mooie momenten beleefd en hij hoort er helemaal bij.

Samen kregen Kim en Victor hun dochter Bella — de jongste aanwinst in de familie,

met opvallend veel karakter. Dat schijnt familiair te zijn Victor is misschien niet zo lang, maar groots in geduld — want het heeft even geduurd voordat hij Kim ten huwelijk vroeg. Tot lichte frustratie van ondergetekende. Overigens verwegen we nog steeds een vlaggetje aan hem te binden zodat we hem niet kwijtraken op drukke plekken.

Samen zijn Kim en Victor precies wat je hoopt te zien: liefde, humor, geduld en een

team.

Ik ben trots op jullie — en vooral heel blij dat jullie elkaar gevonden hebben.